< Terug

Aan de grond

Het is ongeveer 3 uur 's middags als we tijdens het neerhalen van het grootzeil plotseling aan de grond lopen. Schrikken, vervelend, maar op zich geen ramp. Als je de motor kunt starten om jezelf los te trekken. Maar de motor start niet…

Mijn eerste reactie is: boosheid. Vooral op mezelf. Hoe kan dit nou? Snel de gereedschapskist pakken, paniekerig gevoel. Startpaneel van de motor losschroeven. Ha, gevonden, los draadje. Opnieuw bevestigd, starten, ja…hij doet het.

Intussen is de boot al enigszins scheef gezakt. Van alles proberen, gas geven, vooruit, achteruit, boot schuin trekken met zeil, bijboot aan de giek. Niets helpt. Muurvast. Op de Oosterschelde. 1 uur voor laagwater. Monique, mijn vrouw, zegt: 'roep kuststation Wemeldinge op en vraag hulp'. Ik besef me dat ik alleen kan vragen hoeveel het water nog zakt, want deze boot krijg je nu nooit meer van die zandbank af. We gaan al schever. Wemeldinge geeft aan dat het water het laatste uur nog een halve meter zakt. Er zit niets anders op dan te wachten tot het water weer gaat stijgen en we vanzelf loskomen.

aandegrond3'Slaat de boot straks om? Moeten we onze spullen in veiligheid brengen?' vraagt Monique. Ik heb dit nog nooit meegemaakt, logischerwijs kan de boot niet om. Maar met een jacht met een kiel droogvallen is niet de bedoeling en ik probeer me niet te laten gijzelen door mijn onzekerheid en angst. De kinderen vermaken zich in de voorste hut met lezen. Ze zitten nu net zo makkelijk op de wand als op het bed. 45 graden scheef dus. En we zijn er nog niet.

Monique en ik zitten buiten op de rand van de kuip, zo hoog mogelijk. De hond ligt binnen en kan geen stap meer zetten, we liggen nu ca. 60 graden scheef. Ik pijnig mijn hersens: waar is het fout gegaan. Ik zat toch in de vaargeul, maar ik heb niet opgelet toen we het zeil naar beneden haalden. Uit de vaargeul gedrukt door de eb-stroom die hier stevig is. En de bocht de verkeerde kant op gemaakt om weer richting vaargeul te varen. Ik voel me een sukkel.aandegrond1

Hier zit ik dan, voormalig stuurman grote handelsvaart, die het allemaal denkt te weten en die het onder controle heeft. Die het over veiligheid heeft, die het allemaal wel zal vertellen. Maar die het uiteindelijk niet onder controle heeft, van wie de motor het ook een keer niet doet. En die moet accepteren dat hij niet perfect is en dat hij moeite heeft hulp te vragen en te aanvaarden.

Om 18:30 zijn we los. De motor start weer met kunst en vliegwerk. Op naar Yerseke.  Daar worden we vrijwel direct aangesproken door mede-zeilers: 'zo jullie waren er redelijk rap weer af.' Shit, we zijn gezien. Een golf van schaamte trekt door mijn lijf en ik voel dat ik rood wordt. 'Overkomt iedereen wel een keer, hoor. Ik heb laatste op de Westerschelde nog vast gezeten'. Opluchting maakt zich van mij meester. Ik ben niet alleen en ik kan erom lachen dat we 'bekeken' zijn tijdens onze oefening 'scheefliggen'.

Na een nacht wakker liggen en puzzelen hoe ik de motor moet repareren, moet ik vast stellen dat ik het niet weet. En dat ik wederom moeite heb om hulp te vragen van lokale mensen in de jachthaven (want ik moet het toch zelf kunnen). Een eerste poging tot reparatie toont kortsluiting aan. Ik snap niet hoe het zit en ik merk dat vertwijfeling zich van mij meester maakt. En boosheid, omdat het me niet lukt het zelf op te knappen.

Uiteindelijk vraag ik - op aandringen van Monique - toch hulp van mannen op de steiger. Er is een motoren specialist bij en ik krijg direct en allervriendelijkst hulp. We kunnen, na provisorische reparatie, naar Kortgene varen waar een service-station zit voor Volvo Penta motoren. Daar wordt het startpaneel goed gerepareerd. De rest van de vakantie zijn we elke keer blij als de motor zonder problemen start: '…ja, hij doet 't'.

Als deze vakantie me één ding geleerd heeft is het dat loslaten van perfectionisme en het vragen en aanvaarden van hulp nog wel thema's zijn waarop ik nog wat te doen heb. Mijn ego zat me danig in de weg en kreeg een paar flinke deuken. Ik voel dankbaarheid voor deze les en voor het feit dat mijn gezin mij hierin met mildheid steunt. We hebben weer een spannend avontuur doorstaan, we kunnen erom lachen en ons vertrouwen in onze boot en in elkaar is weer gegroeid.

Aan de grond