< Terug

Carnaval is spelen, maar waarom niet vaker?

Wij zijn geen echte 'die-hard' carnavalsvierders. Onze voorbereidingen beginnen hooguit een paar weken voor carnaval, d'n peerwe gaan niet naar het 'Kwekfestijn', zijn niet vanaf 11-11 al in staat van paraatheid. En toch kijken we elk jaar weer uit naar dit feestje, waarbij 'spelen' het codewoord is.

Tegelijkertijd zie ik om me heen, als ik bij de optocht ben en als ik door de stad loop, allerlei mensen die creatief, geestig en opgewekt zijn. Terwijl ik me niet kan voorstellen dat ze ook het hele jaar frank en vrij door het leven gaan. Dat maakt dat ik me afvraag waar we ons verlangen om te spelen, om onbevangen te zijn, de rest van het jaar laten en waarom.

Als ik op mijn eigen levenslijn terugga dan stel ik vast dat mijn 'spelende kind' rond mijn 12e voor het eerst in het gedrang kwam. Mijn opa, die overigens een fijne opa voor me was, zei toen ik naar de middelbare school ging: 'zo nu is het spelen afgelopen, nu wordt het tijd om serieus te worden en naar school te gaan'. Ik vond dat zo'n domper op mijn overigens fijne vakantie die ik bij mijn opa en oma had, dat ik er naar van werd. En nog heel lang daarna als ik eraan terug dacht.

Mijn vader vond skateboarden maar niks, en dat deed ik maar wat graag, de eerste jaren van de middelbare school. En ook bij hem hing de wolk van afkeur over mijn spelende gedrag, omdat hij graag zag dat ik alleen maar studeerde en las.

En naar mate de relatie met mijn vader verslechterde en ik steeds vaker het gevoel had het alleen te moeten doen, werd het spelende kind in mij steeds meer opgesloten. Ik nam mezelf steeds serieuzer en ging steeds harder mijn best doen, en het spelen ging steeds meer naar de achtergrond.

aarsgasEn spelen, dat is voor mij niet alleen letterlijk spelen, maar dat is ook spontaan en vrij kunnen reageren, zonder dat eerst mijn ego beslist of het wel 'handig' en 'gepast' is om zo te reageren. Omdat ik goed bent zoals ik ben en ik niet bang ben om afgekeurd te worden.

De laatste jaren merk ik steeds vaker dat mijn spelende kind op de deur bonkt om naar buiten te mogen. Als ik creatief bezig ben met schrijven of mijn website, bij museumbezoek - vooral bij moderne kunst - waarbij ik geinspireerd en geëmotioneerd kan raken. En het is er dus ook bij carnaval!

Is het voor al die mensen om me heen ook zo? Dat spelen tijdens carnaval makkelijk is omdat je niet bang hoeft te zijn afgewezen te worden? Omdat iedereen er gek uitziet en gek doet?

Maar wat doet dan het afleggen van dat carnavalspak met mensen? Gaat het spelende kind dan weer in een kooitje? En verlangen we weer naar de volgende carnaval om het naar buiten te kunnen laten?

En wat doet het met jou? Hoe speel jij? Of speel je niet meer? Wat zou het opleveren voor jou, je gezin, je bedrijf, je collega's als jij weer speelt, ook als het geen carnaval is? Als je weer nieuwsgierig, spontaan en vol vertrouwen om je heen zou kunnen kijken?

Ik besef me dat ik moet blijven oefenen. Om mijn vrije kind dat creatief, spontaan en niet bang is voor afwijzing, meer ruimte te geven. Ook als de carnavalskleding op zolder hangt te wachten tot volgend jaar! 

Carnaval is spelen, maar waarom niet vaker?