< Terug

Oefenen in steun vragen

Kwetsbaarheid is ook de moed hebben om hulp en steun te vragen.

vertrouwen3Verloren vertrouwen

Toen ik 12 jaar was verloor ik het vertrouwen in mijn vader. Hij was niet de secure base voor mij  die een vader voor zijn zoon kan zijn. Sindsdien heb ik het idee gehad dat ik het alleen moest kunnen. En dat ik sterk en zelfstandig was door het allemaal alleen te fixen. Ik heb het  lang volgehouden en ben er ver mee gekomen. Maar ik was voor mijn eigenwaarde wel afhankelijk van de erkenning van anderen. Erkenning die ik hoopte te krijgen door iedereen te laten zien hoe goed ik het in mijn eentje kon. Ik had geen hulp nodig. Ik hielp liever een ander. Ik was ervan overtuigd dat ik het voor mezelf deed, vanuit mijn 'intrinsieke motivatie'…

Het eerste kwartje viel vorig jaar…

Mijn mentor, Jakob van Wielink, confronteerde mij tijdens een intervisie bijeenkomst vorig jaar pijnlijk met mijn neiging om erkenning af te dwingen. Door mijn houding zei ik hem: kijk eens hoe ik mijn best doe in mijn eentje, geef mij complimenten en erkenning. Hij prikte er snoeihard doorheen. En hij liet het me hardop zeggen: "geef me erkenning, en als je het me niet geeft, dan kom ik het wel halen..". 'Papa', moest ik er toen wel achteraan zeggen. Want dat was wat er gebeurde: de erkenning van mijn vader die ik gemist heb probeerde ik bij anderen op te halen. Ook bij mensen die ik hoog heb zitten en die ik daarmee meer van me vervreemde dan ik doorhad. Eindelijk viel het kwartje. Toen kon ik gaan oefenen in anders denken en doen.

Bemoediging en uitdaging

Deze week beleefde ik als assistent-trainer de laatste twee dagen van de opleiding tot secure base coach van de School voor Transitie. De opleiding die ik afgelopen jaar zelf met succes heb afgerond en waar ik op uitnodiging van de School voor Transitie assistent mocht zijn om mijn leerproces te verdiepen.

In die twee afsluitende dagen leggen de cursisten een proeve van bekwaamheid af. Met zelf ontwikkelde workshops, 1:1 coaching gesprekken en de bespreking van hun 'reisverslagen'. Ik werd gedurende die twee dagen vol geraakt door de ontwikkeling die ik bij de cursisten zag. Door de positieve (caring) en uitnodigende (daring) feedback die we alle cursisten op hun werk mochten geven.

Daarbij viel er weer een kwartje en snapte ik ineens waarom ik tranen met tuiten huilde bij dit proces. Ik schreef in mijn notitieboekje: 'Papa, ik heb je bemoediging zo gemist'. Woorden die spontaan opkwamen en die ik, 40 jaar na de vertrouwensbreuk met mijn vader, voor het eerst durfde uitspreken en vastleggen.

Een secure base bemoedigt en nodigt uit tot ontdekken

Want dat is waar het over ging. De pijn van het gemis van positieve en uitnodigende feedback van mijn vader. De uitnodiging om samenwerking op te zoeken. De bekrachtiging dat ik als mens voldeed en de daring handreiking om meer te ontdekken en verder te gaan dan ik durfde. En ik besefte me ten diepste welk mechanisme mij overeind heeft gehouden. Het heeft me heel veel gekost en ik ben er meermalen op vastgelopen. Alles zelf willen doen, geen hulp vragen, denken dat die onkwetsbaarheid je erkenning oplevert.

Vol in het lichtvertrouwen4

Bij de afsluitende bedankjes aan het einde van de opleiding, heb ik mijn onkwetsbaarheid kunnen afgooien. Ik heb Jakob, de cursusleider en tevens mijn mentor, in het bijzijn van 17 getuigen, verteld dat ik hem niet meer nodig heb. Althans, niet om toestemming en goedkeuring te krijgen bij wat ik als professional doe. Maar wel dat ik hem nodig heb als vriend, als secure base, als mentor, als reisgenoot. Voor steun en bemoediging én uitdaging! En voor hulp als ik  die nodig heb. Wat luchtte me dat op en wat een warmte kreeg ik terug van hem en de andere aanwezigen.

Blijven oefenen

Vanavond lees ik 'De Kracht van Kwetsbaarheid' van Brené Brown. Juist een hoofdstuk over de mythe van alles alleen doen. En mijn God, wat herken ik mezelf. Ik lees: 'soms is het moedigste wat we kunnen doen anderen om steun vragen.' En ik denk terug aan gisteren, aan mijn dankwoord aan Jakob. Ik besef me dat ik mezelf een ongelofelijk cadeau heb gegeven. Ik versterkte de verbinding met iedereen om me heen op dat moment. Ik gaf mijn kwetsbaarheid vol de ruimte en stelde mezelf voor alle aanwezigen volledig in het licht. Voorbij de angst voor afwijzing en in vol vertrouwen op mijzelf. Ik blijf oefenen, het is de moeite waard!

 

 

 

Oefenen in steun vragen