< Terug

Vergeving

Op padKloostertuin van de abdij

In 2017 beleefde ik mijn eerste tocht naar de Abdij van Saint Martin du Canigou met de Kingsmen. Met verblijf  bij de gemeenschap van broeders en zusters Béatitudes die vanuit hun liefdevolle geloof onderdak bieden aan de groepen van de Kingsmen.

Tijdens het verblijf leven we met de kloosterlingen en gaan overdag op pad. Met opdrachten om over jezelf, je leven, je relatie(s) na te denken. En om te onderzoeken waar je staat op thema's als vriendschap, kwetsbaarheid, leiderschap. Als mens, partner, vader, zoon, broer, leider.

Mijn eerste tocht leverde mij een doorbraak op. Ik kon een aantal thema's uit mijn jeugd, gerelateerd aan de (ontwrichte) relatie met mijn vader, achter mij laten. Het zette mijn leven op een nieuw spoor.

Onlangs, in de laatste week van mei, ben ik voor de tweede keer naar de bergen getrokken, weer met een groep van 12 mannen.

De bergen en die mooie abdij doen iets met een groep mannen. De fysieke inspanning. De vragen die gesteld worden en die je dwingen om onder ogen te zien waar je staat. En waar je nog demonen aan te kijken hebt. Het bijwonen van de diensten in de kloosterkerk en de prachtige natuur. Het zijn ingrediënten waardoor het gesprek al snel verdiept en er emotionele getuigenissen gedeeld worden.

Ook dit jaar bleek dat de diepgang en de openhartigheid van de gesprekken mijn verwachtingen overtrof. Wat mij ook uitnodigde om datgene toe te laten waar het voor mij over moet gaan om werkelijk verder te komen: vergeving.

Vergeving

Ik heb lang gedacht dat vergeving gaat over iemand zijn daden kwijtschelden. Intussen weet ik beter: het gaat over het bij de ander terugleggen van die daden. Over het doorknippen van de ketting die mij met die daden verbindt, in boosheid, schaamte, wrok of haat. Daarmee wordt het niet anders wat er feitelijk gebeurd is, maar kan ik mijzelf loskoppelen van hetgeen gebeurd is. Het zegt iets over de ander, niet over mij. Ik weet intussen ook dat vergeving geen rationeel proces is. Het gebeurt alleen als ik de emotie die er bij de herinnering naar boven komt, kan toelaten en in bijzijn van anderen hardop uitspreek wat ik wil vergeven en aan wie. Ook als het over vergeving vragen voor mijn eigen fouten gaat.

Waar ik vorig jaar mijn vader heb kunnen vergeven zijn afwijzing van mij als zijn zoon, heb ik hem nu kunnen vergeven voor de rotsvaste overtuigingen die hij me op een aantal gebieden heeft meegegeven. Overtuigingen die mij beperken in een nieuwsgierige en open houding in het heden. Ik kan er nu weer voor kiezen om de deur weer open te zetten voor vriendschap en voor mijn zoektocht naar religie en zingeving.

Wetend dat ik mogelijk nog meer uit te spreken heb naar mijn vader, heb ik hem beloofd terug te zullen komen om alles wat er nog scheef zit tussen ons aan te kijken.

Leiderschap en vergevingUitzicht op Canigou

Net als vorig jaar werd ik op de berg weer geconfronteerd met het belang van vergeving. Met de helende werking die er uitgaat van vergeving. Het zet mij in mijn kracht omdat ik daderschap toon. Door te beslissen dat ik mijn leven niet wil laten beheersen door een verleden dat toch niet meer anders wordt.

Wat had ik graag eerder geweten wat vergeving voor mij kan betekenen. Dan had ik mij in mijn leiderschap anders kunnen opstellen. Minder gegijzeld door mijn verleden, minder bang voor afwijzing en minder eenzaam. Maar kennelijk moest ik die les leren zodat ik de worsteling van mijn cliënten beter begrijp.

Vergeving leidt mij naar een voller leven, met meer focus op wat nu belangrijk is. Met meer verbinding met mijn heden dan met mijn verleden. Leiderschap begint met leiderschap over je eigen toekomst, zoveel is me intussen wel duidelijk.

Wat ben ik dankbaar dat ik deze persoonlijke reis mag maken. Wat geeft het me veel rust en kracht. En daarmee ook meer vertrouwen dat ik mijn cliënten kan begeleiden op een zelfde pad. Het pad dat ik intussen uitgebreid mocht verkennen. In de wetenschap dat ik volgend jaar weer terug ga naar Canigou. Om te verkennen wat zich dan weer aandient.

Vergeving